به نام زیبای زیبا آفرین

 

 

 

 از تلالو خورشید آموختم؛ گرمای ایمان، سردی نا امیدی و بلورهای شک را گرم خواهد کرد و رود یقین از دل آدمی سرازیر خواهد شد تا به دریای معرفت الهی بریزد.

و شکوفه ها جوانه زدن و شکوفایی ایمان را به زیباترین شکل ممکن می آموزند .

پرستوی مهاجری که شادمانه به کاشانه خویش باز می گردد زمزمه می کند که روزی تو نیز به دیارت باز خواهی گشت.

عطر گلها درونمان را مست می کند تا فراموش نکنیم لذت زندگی را ...

و عشق به ایمانمان لبخند می زند .

ما هستیم که باید بیاموزیم دلمان را بهاری کنیم و برای رستن از سرمای و کرختی زمستانِ درونمان، باید ایمانمان را محکم تر از پیش! تا تبلور ایمان سرشته درونمان را تازه گرداند.

و ایمان بهار زندگی است و عشق زیبایی ایمان!

باشد که ایمانمان راسخ تر و نورانی تر باشد و دلمان را مهربان تر سازد و وجودمان را بهاری تر .

 

وقتی درون آدمی گرمای ایمان را حس کرد همه یخهای تردید را آب می کند تا رود زلال عشق از قلب تا لایتناهی دوست داشتن سرازیر شود.

بیائیم در آغازین بهار همه غمها و اندوه ها و تردید های زمستانی که ما را به سکون وامی دارد را در برابر تابش ایمان الهی درونمان بگذاریم تا گرمای لطیف و مهربانش ما را به جریان اندازد و جاری شویم تا به دریای زندگی بپیوندیم ...

 

 

با آرزوی بهاری سراسر مملو از عشق!

 

 

از ديدن روييكه ترا ديده بود

ما را بخدا نور دل و ديده بود

 

خاصه روييكه از ازل تا به ابد

از ديدن روي تو نه ببريده بود

 

 

 

 

 

 حدیث عشق